وقتي آمدي حضور آرامش بخش تو را با همه وجود در گذر ثانيه ها و لحظه هاي فرونشسته در تب و تاب کسالت بار بودن بي معني زندگي ام احساس کردم.
چه خوش آمدي، آمدني که مرا به سان خلقتم، به خدايم پيوندي دوباره زد.
تو مرا مي خواني به عروج و رهايم مي سازي از اسارت تکرار. تو همه ساله مي آيي چه خوش آمدني که پيشينه حضور و ورودت به فراتر از هزاران سال مي رسد و باز به يومن هر آمدنت تطهير مي سازي جان خسته ام را.
تو با قشنگ ترين هديه خدا، قرآن  بر کوير خسته روحم همچون نسيمي  خنک نشستي و مرا دوباره به ياد خودم انداختي.
و امسال باز هم با ورودت مرا به مهماني سبز معبود فراخواندي و من امسال مشتاقتر از هميشه روي سجاده گسترده خاک به سجده خواهم افتاد و آنقدر سجده خواهم کرد تا ابراهيم خليل الله تبر به دست شروع به شکستن تنم کند و بشنوم صداي شکستن بت هاي نفساني را تا آن هنگام که از اعماق وجودم اين صدا به گوش برسد که «اينجا ملکوت است».
يادش بخير اولين باري که روزه گرفتم، مادربزرگ بر سنت مادر بزرگ خودش، مرا به افطاري دعوت کرد. اين اولين باري بود که يک مهماني به افتخار من ترتيب داده مي شد. چقدر حال کردم وقتي مادربزرگ گفت «امشب هم مهمان خدا هستي، هم مهمان ما».
هديه اي که براي اولين روزه ام از مادربزرگ گرفتم هنوز هم به يادگار مانده.
چه سنت هاي قشنگي در خانواده هاي ايراني وجود دارد. سنت هايي که به هر مناسبت و در هر ايام به شکلي خاص رخ مي نمايد. دلم نمي خواهد هيچ وقت اين سنتها فراموش شود. دوست دارم يک روز من هم همان کاري را که مادربزرگ برايم انجام داد در اولين روزه خاطره انگيز نوه ام برايش انجام دهم. اما نمي دانم آيا سنت هاي زيباي ما تا آن موقع حفظ خواهد شد يا نه؟
صداي پاي ماه رمضان که در کوچه و خيابان مي پيچد ناخودآگاه همه چيز رنگ و بوي تازه اي به خود مي گيرد